The Book Of Eli (2010) OCR 23.976 fps runtime 01:57:36
แจ๋ว
ได้อยู่ ได้ๆ ๆ
หิวใช่มั้ย?
อยากกินก็มาเอา อย่าทำเล่นตัวน่ะ
แกจะต้องชอบ
เนื้อแมวเชียวนะ
เออนั่นแหละ
แล้วไงดีล่ะ?
เหลือไว้มื้อเช้าด้วยนะ
หวัดดี?
ขอละ อย่าทำร้ายฉัน
นี่ อยากได้อะไรเอาไปเลย
เอาของกินมั้ย? เอาไปเลย
- ผมไม่ทำร้ายคุณหรอก - เหรอ?
คนที่แล้วก็พูดยังงี้
คุณช่วยทีได้มั้ย? ล้อมันหลุดน่ะ
ฉันซ่อมเองไม่เป็น
ถ้าซ่อมได้... ก็ซ่อมไปแล้ว แต่ซ่อมไม่เป็น
ข้อดีของการไม่มีสบู่ใช้ก็คือ...
ทำให้ได้กลิ่นโจรห้าร้อย ล่วงหน้าเป็นกิโล!
อึ้งเลยว่ะ!
ไอ้หมอนี่ ได้กลิ่นพวกเรา ทั้งที่ห่างตั้ง 30 ฟุต
เชื่อเลย
หรือเรามีปัญหาเรื่องอนามัยวะ?
ในเป้แกมีอะไรไม่ทราบ?
เป้ไหน?
มันมีปืนโว้ย
ปืนมีลูกก็แปลกละ
เห็นมีไว้ขู่ทั้งนั้น
จริงมั้ยลุง?
เปิดเป้ออก แล้วค่อยๆ เทของข้างในลงบนพื้น
ทำไม่ได้ว่ะ
บอกให้เปิดเป้ออก แล้วเทของไว้บนพื้น
ไม่งั้นตาย!
นี่ฟังอยู่รึเปล่าวะ?
ต้องฟังแล้วล่ะ
- ดี - นายล่ะฟังอยู่มั้ย?
- ฟัง - ดี
ขืนเอามือมาโดนอีก อย่าหวังจะได้คืน
เหลือเชื่อเลยว่ะ ไอ้เบื๊อกเนี่ย!
ก็ได้ อยากเจอดีก็จัดให้
ทำได้ไงวะ?
มันตัดมือข้าออกไปเฉยเลย!
มัวยืนทำซากอะไรกันอยู่ล่ะ? ข้าวมันสิ!
ลูกพี่สั่งข้าวเหรอ?
เขากำลังช็อค
น่าจะสั่งว่า "ฆ่ามัน" น่ะ
เหมือนมือหายไปเลย มือฉัน...
ก็บอกแล้วไงว่า อย่าหวังจะได้คืน
ใช่ บอกแล้ว
นายเป็นใคร?
น้ำคุณอยู่ไหน?
พวกมันไม่มีน้ำ มันจะมาแย่งน้ำคุณ
แล้วจับคุณกิน จริงๆ นะ
อยู่ในรถเข็นแน่ะ
ไม่เอาน้ำไปเหรอ?
- จะไปไหนน่ะ? - ตะวันตก
- ขอฉันไปด้วยคน - ไม่
แต่...
เดี๋ยวหาที่พักคืนนี้ก่อน
ขาฉันยังเจ็บอยู่เลย
เอาแล้ว
ไม่!
แม่นโว้ย
- เฮ้ย เดี๋ยว - ได้ตัวแล้ว
คนสวย มานี่!
- อย่า ขอร้อง! อย่า! อย่าทำฉัน! - อยู่ในเส้นทาง
อยู่ในเส้นทาง ไม่ใช่ธุระของนาย
- หน้าไม่คุ้นเลย - ครับ ผมไม่ใช่คนแถวนี้
ดูก็รู้แล้วว่าไม่ใช่
- เอาละ ผมไม่ได้อยากมีเรื่อง เข้าใจ๊? - ยอมแล้ว
ผมมาเป็นลูกค้า โอเค้?
โอเค
โทษนะ ต้องขอดูมือก่อน
ผมไม่ใช่พวกกินเนื้อคน
โอเค
ผมต้องหยิบของออกจากเป้
- เอานิ้วออกจากไกด้วย - ได้
โอ้ แม่เจ้าโว้ย นี่มันแฟนธ่อม 900 นี่
งั้นเหรอ?
ไม่ได้เห็นมานานตั้งแต่ยุค'90
ได้มาจากฝั่งตะวันออก
- ยังใช้ได้เหรอ? - ได้ แค่อัดไฟใหม่
คุณชาร์จให้ทีได้มั้ย? ผมมีสายต่อ
ไม่ต้องใช้สาย เดี๋ยวผมต่อขั้วตรงเข้าไปได้เลย
แจ๋ว
แต่ว่างานนี้ไม่ฟรีนะ
อ้อ ได้ครับ
ได้อยู่แล้ว ผมมีมาแลก นี่
โอเค ของอเมริกันแท้
ใช่เลย มีอยู่เป็นกระบุงแล้ว
- จริงสิ? - จริง
ถ้าลิปมันล่ะ มีลิปมันมั้ย?
ลิปมันไม่มี แต่มีน้ำมันแมว น้ำมันแมวสดๆ เลยนะ
- ไม่ไหว - ดีนะ เหมาะสำหรับ...
ใช้แทนได้เหมือนกัน
งั้นเอาเป็นของเล่น มีของเล่นมั้ย?
ไม่มี ไม่ชอบเล่น อ้อมีนี่ เอ่อ...
- เอ้อ ได้ - เวลากินไก่ทอด
- ต้องดูดนิ้วมันถึงจะอร่อยนะ - โอเค เอา
ใช้ได้ๆ
เอาอันนี้...กับนี่
อ๋อได้เลย เอาไปหมดเลย
ตกลง ขอเวลา 2 ชั่วโมง
- เดี๋ยวชาร์จไฟให้ - ขอบคุณ
ไปนั่งรอร้านตรงข้ามก็ได้ ที่บาร์โอเฟี่ยม
ไม่ละ รอที่นี่แหละ
- เดี๋ยวบาร์ก็เปิดแล้ว - ผมจะรอนี่
ไม่ไว้ใจงั้นเหรอ?
- ผมรอที่นี่แหละ - ตามใจ
"จอมเผด็จการ มุสโสลินี"
คาร์เนกี
หน่วยตระเวนเข้ามาในเมือง เขามีของมาให้คุณแน่ะ
หนังสือ?
ถุงเบ้อเร่อเลย
งั้นไปบอกว่าฉันขอดู เดี๋ยวนี้
มา ไปกันเหอะ
ได้มาตรึม
เล่มที่คุณหา... ไม่มีเหรอ?
ไม่มี
ไม่เข้าใจจริงๆ หนังสือกองเบ้อเร่อเลยนะ
นายไม่จำเป็นต้องเข้าใจหรอกนะ
มันเป็นหน้าที่ฉัน ถ้าไม่ก้าวก่ายกัน เราก็อยู่กันได้
ฉันเชื่อีฝมือนาย นายต้องหาได้แน่
เดี๋ยว ผมได้...ไอ้นี่มาด้วย
โอ้ นี่สิถึงจะเรียกของดี
นี่น่ะ ยาสระผม
ไปเมาให้เต็มที่
เคล้าหญิงให้พอ
ฉันเป็นเจ้ามือเอง ถล่มได้แค่ไหนก็เอาเลย
เต็มอิ่มแล้วออกตระเวนต่อ
รับรองได้แน่ครับไอ้เล่มนั้น
ฉันก็มั่นใจยังงั้น
ส่งพวกอ่านเขียนไม่ได้ ไปพลิกแผ่นดินหาหนังสือเล่มเดียว
มิน่าล่ะถึงไม่เจอซะที
มีอะไรให้ใช้ ก็ต้องใช้อันนั้น
หรือนายอยากจะไปกับมัน?
แล้วพวกนี้ล่ะ?
เผาทิ้ง
บารั์ฝ่งนู้นเขาจะมีน้ำให้รึเปล่า?
มีสิ แต่ไม่ฟรีนะ
นี่...
ลองดมดู
มีพวกหน่วยตระเวนได้มา
ใครจะรู้
อาจเป็นขวดสุดท้ายบนโลกนี้ก็ได้
ซึ่งเธอได้ครอง
แล้วได้หนังสือมารึยัง?
ยัง
คนที่อื่นเหรอ?
ดูมือซิ
- มา จะเอาอะไร? - น้ำดื่ม
ของดีนะน่ะ
ฉันต้องตัดของตัวเองมาขาย ราคาไม่ถูก
ได้
พอได้ครึ่งหนึ่ง
โซลาร่า!
ไปเติมน้ำมาให้เต็ม
เดี๋ยว ต้องใช้นี่
รบกวนหลบด้วย
ขอบคุณ
เมื่อกี๊แมวฉัน
ลักษณะดีนะ
ฉันเห็นแกผลักมันตกบาร์
เปล่า แค่ชิ่วๆ ไล่มันไปน่ะ ไม่ได้ตบเลย
แต่แกเงื้อมือใส่มัน
จะไม่ทำอีกแล้ว สัญญา
เฮ้ย มาร์ทซ์ เอาอีกสักเป๊กหนึ่งมั้ย?
แมวมันเข้ามาอยู่ร้านนี้ 2 ปีแล้ว
มันมีสิทธิ์จะอยู่ในนี้มากกว่าแก
ฉันไม่อยากจะมีเรื่อง
งั้นก็แย่จัง เพราะเรื่องมัน...
ฉันพอรู้ไส้แก
ไอ้ฆาตกร...ไล่ฆ่าคนบริสุทธิ์ตามรายทาง
มันจะมีผลกรรม ตามสนองสิ่งที่แกทำไว้เสมอ รู้มั้ย?
รู้มั้ย?
รู้ เอาละ
แค่นี้แหละ ฉันจะหยิบข้าวของ แล้วเดินออกจากร้าน
- เอาสิ - ไม่ว่ากันนะ?
ได้
เชิญ
"ปฐพีนั้นต้องสาป..." "เพื่อผองเรา"
"ทั้งต้นขวากและพืชหนามจึงได้งอกเงย..." "เพื่อเรา"
"เมื่อกำเนิดจากธุลีดิน เราก็คือดิน"
"และสุดท้ายย่อมคืนสู่ดิน"
หยุด!
ขอร้อง
เร้ดริดจ์!
เร้ดริดจ์
นายเป็นใครกัน?
คนไม่สำคัญ
ให้มันจริงเถอะ
พวกที่นายฆ่าในบาร์ฉันสิ... ที่หมดความสำคัญ
- แต่นายไม่ใช่ - มันไม่มีอาการสั่น
- ไม่ใช่ไอ้พวกนั้น - แจ๋ว
ที่นี่เป็นเมืองเจริญแล้ว เราไม่กินเนื้อคน
และไม่ได้เจอคนยุคก่อนเท่าไหร่ ไม่เจอมานานแล้ว
- อ่านออกมั้ย? - อ่านทุกวัน
อ้อเหรอ ถือว่าดีกับนาย ดีกับฉันด้วย
จะว่าไปก็ตลก
คนแก่อย่างเรา อย่างฉันกับนาย กลายเป็นอนาคตโลก
คุณต้องการอะไร?
เข้าประเด็นเลย!
แบบเนี้ยชอบ!
ชอบเลยแบบนี้!
นายไม่ใช่แค่มีความรู้
แต่ไม่เคยเจอใครมี ฝีไม้ลายมือแบบนาย
ไม่รู้หัดมาจากไหน แต่ฉันเอามาใช้ประโยชน์ได้
เมืองนี้มันยังเล็ก เพิ่งจะเริ่มต้น
ซึ่งฉันกำลังจะขยาย
ต้องได้มือดีช่วย มือดีอย่างนาย
ขอบคุณ แต่ผมต้องขอผ่านจริงๆ
ทำงานให้ฉันอยู่ดีกินดีกว่าการเป็นคนจร
ถามเร้ดริดจ์สิ ถามใครก็ได้
กินอร่อย นอนสบาย ได้หญิง
และน้ำสะอาด
เร่ร่อนมันแย่กว่านี้เยอะนะ
ขอบคุณ
แต่ผมมีที่อื่นต้องไป
ที่ไหน?
ตะวันตก
ฝั่งตะวันตกไม่มีอะไรแล้ว
แต่ผมได้ข่าวมาอีกอย่าง
จากใคร?
เอายังงี้
ค้างสักคืน ลองสัมผัสความสบายที่นี่ดู เผื่อว่าจะชอบ
เช้าค่อยคุยกันอีกที
ขอแนะนำนะคนจร ไม่มีที่อื่นให้เลือกหรอก
ทางเลือกน่ะมีเสมอ
จะมีคนเฝ้าอยู่หน้าห้องทั้งคืน
เผื่อนายขาดเหลืออะไร
ไม่เอาอะไรแล้ว
อย่าเพิ่งฟันธง
นี่สำหรับคุณ เป็นน้ำสำหรับล้างตัวและก็อาหาร
เก็บไว้พิเศษ อภินันทนาการจากทางเรา
รับไปหรือตอบสักนิด ให้ฉันรู้ว่าคุณอยู่ไหน
- ขอบคุณ - ยินดีค่ะ
- เอาอะไรอีกมั้ย? - ไม่แล้วครับ ขอบคุณ
คุณตาบอดเพราะสงครามหรือ เพราะแสงอาทิตย์หลังจากนั้น?
ฉันบอดแต่กำเนิดน่ะ
คงเป็นโชคน่ะ เพราะทำให้ฉันอยู่ในโลกมืดได้
ตั้งแต่ยังไม่เกิดโลกาวินาศ
ครับ ขอบคุณสำหรับอาหาร
ยินดีค่ะ
น้ำหอมคุณหอมดี
แค่ยาสระผมน่ะค่ะ
แต่ก็ขอบคุณ
ราตรีสวัสดิ์
ฉันว่าถึงตอนเช้า เขาก็ไม่เปลี่ยนใจ
เขาไม่อยู่ที่นี่หรอก
คนนี้ไม่เหมือนใคร
คุณจูงจมูกให้ทำ อย่างที่ต้องการไม่ได้หรอก
แล้วใครว่าฉันจะทำล่ะ
ฉันจะส่งโซลาร่าไป
อย่าทำยังงั้นน่ะ
ถึงเวลาใช้หล่อน ให้เป็นประโยชน์จริงๆ แล้ว
อย่าเลย
ได้โปรด
ขอร้องล่ะ อย่าเลย ขอละ
ขอร้อง ได้โปรด
ขอเข้าไปหน่อย
เดี๋ยวนะ รอแป๊บ
มีคนเอาน้ำกับอาหารมาให้แล้ว
ผมได้ครบทุกอย่างแล้ว
ทุกอย่างแล้วแน่เหรอ?
ในห้องนี้มัน...สว่างจังเลย
ฉันโซลาร่า
อ้อ เธอคนที่เอากระติกไปเติมน้ำให้
ใช่ คุณเป็นคนจรเหรอ?
ใช่
ไม่ต้องกลัวเก็บตังค์หรอก นี่เป็นสมนาคุณ
เก็บค่าอะไร?
นั่งลงดีกว่ามั้ย?
ไม่
ฉันออกไปไม่ได้ ขืนออกไป เขาจะซ้อมแม่ฉัน
- ใคร? - คาร์เนกี
เขาเป็นพ่อเธอเหรอ?
เปล่า แต่เราอยู่ใต้อานัติเขา
เอาเป็นเดี๋ยวฉัน... นอนพื้นก็ได้
พอเช้าคุณก็บอกเขาว่าคุณมีความสุข
ฉันสัญญาว่าจะไม่รบกวนอะไรทั้งนั้น
ได้โปรด?
ขยับม้าไป...ที่บิช็อป 4
ตาเธอแล้ว
แล้ว...คุณอายุเท่าไหร่แล้ว?
อะไรนะ?
คือฉันไม่เคยเจอคนอายุ รุ่นคุณผ่านมาทางเมืองนี้น่ะ
ก็เอ่อ...มันก็...
30 หนาวแล้วหลังวิปโยค
จำไม่ได้เป๊ะๆ น่ะ
แล้วจำยุคก่อนได้มั้ย? โลกยุคก่อนวิปโยคน่ะ?
ได้
แล้วมันเป็นยังไง?
ทุกอย่างมีให้ใช้อย่างเหลือเฟือ
จนแยกแยะไม่ออกว่าอะไรมีค่า อะไรไม่มีค่า
ทิ้งขว้างข้าวของที่ ตอนนี้คนต้องฆ่าแย่งชิงกัน
- ถามจริง? - จริง
มีหนังสือด้วย!
- ขอดูได้มั้ย? - ไม่ ดูไม่ได้
- นิดเดียวเองน่ะ แค่ขอดูเอง - บอกว่าไม่ได้
ฉันอ่านหนังสือไม่ออกหรอก น่า ดูนิดเดียว
ทำไมต้องงก แค่หนังสือธรรมดา?!
ไม่ใช่หนังสือธรรมดา
- ไม่ธรรมดายังไง? - หยุด
ห้ามถามเรื่องหนังสืออีก โอเค้? ห้ามถามแล้ว เข้าใจ๊?
ไหนๆ เธอก็นอนนี่ ถามอะไรหน่อย
อยากตอบก็ตอบ ไม่อยากตอบก็ไม่ตอบ
ที่นี่เอาน้ำมาจากไหน?
อันนี้บอกไม่ได้
- ไม่บอกหรือไม่รู้? - รู้น่ะรู้
ก็คุณขอไม่คุยเรื่องหนังสือ ฉันก็ขอไม่คุยเรื่องน้ำ
เธอนี่ไม่ธรรมดาเลย
ก็ได้ งั้นถามอย่างอื่นแทน
ได้
หิวรึเปล่า?
ของกินมันเยอะอยู่นะ
ฉันกินไม่หมดหรอก
เอายังงี้
เรามาแบ่งกันดีกว่า แบบที่คนยุคก่อนเขาทำกันน่ะ
ก็ได้
โอเค้?
เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อน นั่งลง
นั่งสิ
อันนี้สำหรับเธอ
ยื่นมือมา
จะทำอะไรน่ะ?
เชื่อใจฉันสิ ยื่นมือมา
หลับตาลง
ข้าแต่พระเจ้า ขอบคุณสำหรับอาหาร
ขอบคุณสำหรับที่นอนนุ่มๆ และก็...
หลังคาคุ้มหัวใน คืนอันหนาวเหน็บเยี่ยงคืนนี้
นานเหลือเกินแล้ว
นี่จากหนังสือคุณ?
อย่าเพิ่งขัด หลับตาไว้
ขอขอบคุณสำหรับเพื่อน... ของขวัญอันวิเศษ
ในยามทุกข์เข็ญเช่นนี้
อาเมน
กินได้แล้ว?
กินได้เลย
อรุณสวัสดิ์โซลาร่า
เมื่อคืนเป็นไง? นอนสบายมั้ย?
หนูก็ทำตามที่คุณสั่ง
เธอก็ต้องทำตามที่สั่งอยู่แล้ว
แล้วได้ผลมั้ย? เขาจะอยู่รึเปล่า?
ไม่รู้สิ ไม่ค่อยได้คุยกัน
โซลาร่าลูกแม่ กินซะหน่อยนะ
แม่คะ ยื่นมือมานี่
หลับตาค่ะ
เชื่อใจหนูนะ
ข้าแต่พระเจ้า
เราขอบคุณสำหรับอาหาร
ขอบคุณสำหรับแม่ที่แสนดี
สำหรับหลังคาคุ้มหัว และมิตรภาพใหม่มากมาย
และก็...
งั้นก็...คงจะจบแค่ตรงนี้แหละ
อาเมน
คำที่เธอนึกไม่ออกน่ะ...อาเมน
ต้องปิดด้วยคำนี้
ไหนบอกว่าไม่ค่อยได้คุยกัน
แต่เขาอ่านหนังสือใช่มั้ย?
- ฉันถามเธอดีๆ นะ - บิล อย่า
เธอ หุบปากไปเลย
หาเรื่องให้แม่เธอเจ็บตัวนะ โซลาร่า
หมอนั่นบอกมันอ่านหนังสือทุกวัน จริงมั้ย?
นี่หยุดนะ!
ฉันว่าแม่เธอคงอยากให้เธอเล่ามานะ
หนูไม่รู้เรื่อง!
ไม่รู้จริงๆ
ใช่ ก็ได้ จริง! เขาอ่านหนังสือจริงๆ
- เป็นหนังสืออะไรแบบไหน? - หนูไม่รู้
- ไม่รู้ เป็นหนังสือเก่าๆ ปกหนัง! - แล้ว?
ไม่รู้ หนูไม่รู้ รู้แต่มันมี สัญลักษณ์อะไรบนปกด้วย
- ทำให้ดูซิ - ขอละ ปล่อยแม่หนูเถอะ
บอกให้วาดมา!
เร้ดริดจ์!
เฮ้ย ก็มันอยู่นี่ทั้งคืน
แล้วมันไปไหน?
ผมไม่...ผมไม่...
ขอเช็คก่อนว่า
ไม่มีกรด เพราะน้ำมันไม่สะอาด
เข้าใจ ไม่เป็นไร ถอดเลย ไม่ต้องแล้ว เอาออกเลย
ไม่เป็นไร ขอเดี๋ยวเดียว แค่...
- นี่! - ก็ได้ ตามนั้น ปลดแล้ว
ขอบคุณ
บอกพวกนั้นว่าโดนผมบังคับ โอเค้?
ก็ได้
- พูดซิ - ผมโดนคุณบังคับ
ปืนมีกระสุนด้วยเหรอ? คิดว่าไม่มีหรอกนะ
อยากรู้ก็มีทางเดียว
นี่ ฉันต้องใช้หนังสือเล่มนั้น
เฮ้ย ฉันอยากได้หนังสือเล่มนั้นน่ะ ตัวนายด้วย
แต่ถ้าต้องเลือก... ฉันยอมฆ่านายเพื่อชิงหนังสือ
ทำไม? จะเอาไปทำไม?
ก็เพราะฉันโตมากับมัน
รู้ซึ้งในอานุภาพ
ถ้าอ่านแล้ว นายก็ต้องเข้าใจ
เขาถึงได้เผามันทิ้งทุกเล่มหลังสงคราม
ดิ้นรนอยู่รอดคือผลแห่งศรัทธา
สร้างเมืองคือผลที่ใหญ่ขึ้นแห่งศรัทธา
แต่คนพวกนี้ไม่เข้าใจ
ไม่เลยสักคน
ฉันก็ไม่มีถ้อยคำที่จะถ่ายทอด ได้ดีเหมือนในหนังสือ
ก็ยอมรับว่าฉัน...
ต้องตัดใจทำ
บาปสารพัดเพื่อสร้างเมืองนี้ ขอสารภาพ
แต่ถ้ามีหนังสือเล่มนั้น
ฉันก็ไม่ต้องทำ
ลองจินตนาการ...
นึกดูว่ามันจะถูก ทำนองคลองธรรมขึ้นแค่ไหน
ถ้ามีถ้อยคำดีๆ คอยชี้แนวทางศรัทธา
ให้คนรู้แจ้งว่าอยู่ไปทำไม ควรทำอะไร
ไม่ต้องพึ่งแรงจูงใจดิบๆ ในการใช้ชีวิต
เก็บหนังสือเล่มนั้นไว้มันไม่ถูก ควรแบ่งปันกับผู้คน
เผยแผ่เนื้อหาข้างใน
หรือนายไม่ต้องการยังงั้น?
ต้องการสุดหัวใจเลยละ
ฉันเชื่อมั่นมาตลอด...
ว่าจะเจอที่ที่หนังสือเล่มนี้ควรพำนักอยู่
แต่ก็ยังไม่เคยเจอ
ไอ้หมอนี่ได้ใจว่ะ
ได้ใจจริงๆ
ช่วยยิงมันทีเถอะ
มัวยืนเป็นเบื้อกันอยู่ทำไม?!
ช่วยกันเด็ดหัวไอ้ห่านั่นสิ! ฆ่ามัน!
ฉันไม่ชอบถูกใครตาม
ขอฉันไปกับคุณด้วย
คิดซะใหม่
ฉันไม่ชอบเมืองนี้
- ก็ปรับปรุงสิ - แม่ว่าฉันอยู่กับคุณปลอดภัยกว่า
เอาเป็นว่าฉันจะพาไปที่แหล่งน้ำ
คุณแบกได้เท่าไหร่ตักไปได้เลย
ไม่สิ เท่าที่เราสองคนแบกได้
คาร์เนกีรู้จักตาน้ำอีก 2 จุดทางเหนือ
เขาว่าเขาจะสร้างเมืองอีก
เขารู้จักที่นี่ได้ไง?
เขาเคยมา ตอนที่ยังเด็กๆ
สมัยโลกยุคก่อน
คนอื่นที่รู้จักที่นี่คงตายหมดแล้ว
รีบกันหน่อยดีกว่า
สงสัยลืมแว่นตาไว้ข้างใน เข้าไปดูให้ที จะดูต้นทางให้
อ๋อได้
นี่ทำอะไรน่ะ?!
สันดานหลอกลวงที่สุด!
ฉันไม่ได้หลอกนะ
คุณบอกจะให้ไปด้วย ถ้าพามาเอาน้ำ
ฉันไม่ได้พูดเลย เธอพูดเอง
โลกข้างนอกไม่ใช่ที่ของเธอหรอก
มันเลวร้ายกว่าที่คิดเยอะ
ลาก่อนโซลาร่า ยินดีที่ได้รู้จัก จริงๆ นะ
- เดี๋ยว - ไง?
ไอ้สารเลว!
นี่แกล้างมือสกปรกรึยังน่ะ?
2 รอบแล้ว ใช้สบู่คุณน่ะ
เรียกรวมพลเลย เราจะไปล่ามัน
เพราะไอ้หนังสือบ้าบอ
ไม่ใช่หนังสือบ้าบอ!
แต่เป็นศาสตราวุธ!
ที่มุ่งตรงเข้าจัดการจิตใจ ครอบงำความคิดคนสิ้นหวัง
ทำให้เราจูงจมูกพวกมันได้!
ถ้าจะครองโลกที่ใหญ่กว่าเมืองนี้ เราต้องมีไว้ในมือ
คนจะไหลมาจากทุกสารทิศ และทำตามทุกสิ่งที่สั่ง
ถ้ามันเป็นคำบัญชาจากหนังสือ
มันเคยเกิดขึ้นแล้ว และก็จะเกิดขึ้นอีก
ที่เราต้องใช้คือหนังสือเล่มนั้น
งั้นผมขอโซลาร่า
นี่นายต่อรองกับฉันงั้นเหรอ?
งานนี้ต้องมีการแลกเปลี่ยนงั้นเหรอ?
เราเสียคนไปเยอะ
คุณต้องพึ่งผมกว่าทุกครั้ง
ซ้ำคุณเพิ่งบอกว่าหนังสือเล่มนี้คุ้มค่า ซึ่งผมก็เชื่อ
แต่ว่าผมขอโซลาร่า
ทำไมจะไม่ได้? ทำไมจะไม่ได้?
งั้นก็รีบออกเดินทางกันเลยเถอะ
อยู่ในเส้นทาง ไม่ใช่ธุระ... อยู่ในเส้นทาง ไม่ใช่ธุระ
จะให้ไปทางไหน?
ตะวันตก
หวัดดี?
มีใครช่วยได้บ้างมั้ย?
ตอบด้วย มีใครอยู่บ้างรึเปล่า?
เป็นอะไรมั้ย?
อ้อเปล่า ไม่เป็นไร เธอรีบไปเถอะ ฉันจัดการได้
- ไม่เป็นไร มาค่ะ หนูช่วย - ไม่ต้องหรอก ขอละ ฉันไม่เป็นไร จริงๆ
อยากได้ผู้ชายช่วย อย่างเธอน่ะ ไม่ใช่ รีบไปซะเถอะ
- ไม่เป็นไรค่ะ แป๊บเดียวเอง - ไม่ ไม่เป็นไร ขอร้องล่ะ
ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!
ขอบคุณ
นู่นตรงนู้น
มีอะไร?
ได้ยินมั้ย?
ได้ยินอะไร?
นิ่งไว้ อย่าขยับ
เอ้า ปลดสายธนูออก
ม้วนแล้วเก็บไว้
- อะไรน่ะ? - มื้อเย็น
เหมือนมีอะไรคอยคุ้มครองมัน
ไม่ให้ภยันตรายกร้ำกราย
มันก็แค่คนเดินดินธรรมดาแหละ
ลองได้กินลูกตะกั่วเข้าไป ก็ตายเหมือนกัน
ศพยังอุ่น
เพิ่งตายไม่เกิน ชั่วโมง
มันคงอยู่ไม่ไกล
ไอ้เวรตะไล...!
โซลาร่า
ยังอยากได้แม่นี่แน่เหรอ?
จวนมืดแล้ว ไล่ล่าตอนกลางคืน มันจะเห็นเราแต่ไกล
ดีไม่ดีขับผ่านมันไปโดยไม่รู้ตัว
ก็จริงแหละ
พวกมันเดินเท้า อ่อนเพลีย ต้องนอนพัก
พรุ่งนี้เรายังไล่ทัน คงได้ตัวมันไม่เกินเที่ยง
ฉันถือว่านายรับประกันแล้วนะ
นี่อ่านเล่มเดิมทุกวันจริงๆ น่ะ?
ไม่มีลืม
อ่านให้ฉันฟังบ้างสิ
ขอร้อง
"พระเจ้าทรงเลี้ยงดู"
"ให้ข้ามิเคยขัดสน"
"พระองค์ส่งให้ข้าทอดกาย บนทุ่งหญ้าเขียวขจี"
"นำข้าไปยังริมน้ำสงบนิ่ง"
"ทรงฟื้นจิตวิญญาณแก่ข้า"
"นำข้าสู่ครรลองอันชอบธรรม ด้วยนามแห่งพระองค์"
"แม้จักต้องเดินฝ่า หุบเขาแห่งเงามัจจุราช"
"ข้าก็มิกลัวภูติภัย เพราะพระองค์ทรงเคียงข้าง"
- ช่างเพราะเหลือเกิน - กินใจมั้ย?
- คุณเขียนเองเหรอ? - เขียนกับมือ
ถามจริง?
ไม่จริงหรอก ล้อเล่น
แต่ที่แน่ๆ คือมันมีอยู่นานก่อนที่ เธอกับฉันจะเกิดซะอีก
หมายความว่าไงที่ว่า ไม่ใช่หนังสือธรรมดา?
มันเหลือแค่เล่มเดียว
จริงสิ?
หลังสงคราม หนังสือเล่มนี้ถือเป็นที่หมายตา...
ต้องเอามันมาทำลายให้หมดทุกเล่ม
บ้างก็ว่าหนังสือเล่มนี้แหละ ที่จุดชนวนสงคราม
ไม่ว่าจะยังไง มันก็เหลือรอดมาเล่มหนึ่ง
คุณได้มาได้ไง?
เขาว่าสงครามโลก...
ฉีกท้องฟ้าออกเป็นช่อง คงเคยได้ยินนะ
เคย
พอท้องฟ้ามีช่อง แดดก็ส่องเข้ามา
เผาผลาญทุกๆ อย่าง
ทุกสรรพสิ่ง และทุกชีวิต
คนที่ยังมีบุญก็จะ ได้หลบในที่ร่มแบบนี้ ไม่ก็ใต้ดิน
แต่ส่วนใหญ่ไม่มีบุญ
จนหนึ่งปีผ่านไป ผู้คนเริ่มออกมา
กระจัดกระจายเร่ร่อน
ฉันเองก็ไม่รู้จะเอายังไง ได้แต่หาที่ที่จะอยู่รอด
จนวันหนึ่ง...ฉันได้ยินเสียงบอก
อธิบายลำบากอยู่ มันเหมือนกับ...
เหมือนมันดังก้องอยู่ข้างในหัว
แต่ได้ยินชัดเจน เหมือนได้ยินเธอคุยกับฉันตอนนี้
แล้วเสียงนั้นบอกอะไร?
บอกชี้ทาง
นำฉันไปจนเจอหนังสือนี้...
ฝังอยู่...ใต้เศษซาก
เสียงบอกให้ฉัน นำมันไปทางตะวันตก
บอกฉันว่า...เส้นทางจะทอดยาว
นำฉันไปสู่...ที่ที่หนังสือ... จะอยู่อย่างปลอดภัย
บอกว่าฉันจะได้รับการคุ้มครอง
จากทุกคน จากทุกสิ่ง ที่กั้นขวางทาง
ฉันเลยออกเดินตั้งแต่นั้น
นี่คุณทำทั้งหมด เพราะเสียงในหัวบอกให้ทำ?
ถูกต้องแล้ว
ฉันรู้มันคือเสียงอะไร
และก็ยังได้ยิน
และก็ไม่ได้บ้าด้วย
ฉันรู้ว่าคงไม่มาถึงนี่ ถ้าไม่มีบางสิ่งคอยช่วย
- นั่นอะไร? - ยิ่งตอบจะยิ่งยาว
นอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปกันแต่เช้า
นี่
"เค-มาร์ทขอต้อนรับ ผมชื่ออีไล"
จะทำอะไร?
- ขอโทษที นึกว่าหลับอยู่ - ฉันไม่ได้หลับ
เธอจะทำอะไร?
แค่อยากจะขอดูหนังสือ
ห้ามใครแตะต้อง นอกจากฉัน เข้าใจมั้ย?
เข้าใจที่พูดมั้ย?
- ค่ะ เข้าใจแล้ว - ดี ไปนอนซะ
ไหนบอกว่าอ่านไม่ออก ดูไปก็เท่านั้น
ใช่
ก็สอนฉันสิ
เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน! หยุด!
คุณบอกว่าเดินมา 30 ปีแล้วใช่มั้ย?
ใช่
เคยคิดบ้างมั้ยว่าหลงทางน่ะ?
ไม่
แล้วรู้ได้ไงว่าเดินถูกทาง?
เห็นทางด้วยศรัทธา ไม่ใช่ด้วยตา
หมายความว่าไง?
หมายความว่ารู้ถึงบางสิ่งได้ โดยที่ไม่ต้องรู้สิ่งนั้น
ไม่เห็นเป็นเหตุผล
ก็ไม่จำเป็น ศรัทธาคือความเชื่อ เหมือน...
"ดอกไม้แห่งแสงสว่างกลางทุ่งมืด"
"ที่เป็นพลังให้เรายังก้าวเดิน" พอเข้าใจมั้ย?
มาจากหนังสือเหรอ?
เปล่า จากจอห์นนี่ แคช แสดงสดที่ฟอลสัน พริสซั่น
คือ?
- คิดว่ามีคนอยู่มั้ย? - ไม่รู้สิ
อาจจะมีน้ำนะ
อยู่หลังฉันไว้
"ห้ามล่วงล้ำโดยเด็ดขาด"
รู้สึกแหม่งๆ
แกเป็นใคร?
เราแค่คนเดินทาง ไม่ได้จะมาร้าย
ที่นี่ห้ามเข้า ไม่ได้อ่านป้ายเหรอ?
ขอโทษจริงๆ ผมไม่ทันเห็น
แล้วจะเข้ามาทำไม?
- คือเราแค่... - ไม่มีอะไรครับ แค่...
ขอโทษจริงๆ ถ้าคุณยอมปล่อย เราจะไปเดี๋ยวนี้
จอร์จ ดูก่อนสิ คนหนึ่งเป็นแค่เด็กผู้หญิงเอง
เออ มุขนี้น่ะเจอมาเป็นร้อยๆ ครั้งแล้ว
เดี๋ยวนี้ไม่มีใครผ่านมา แต่จอร์จก็ไม่เคยไว้ใจใคร
ป้าชื่อมาร์ธา เข้ามาดื่มชากันก่อนมั้ย?
ฟังเพลงหน่อยดีมั้ย? ให้ใจร่มๆ
จอร์จ
ริง มาย เบลล์...
เป็นยังไงล่ะ? เพราะนะ เชิญเลย
- รสดีมั้ย? - ดีครับ ดี รสชาติ...เข้มดี
อึ้งจังค่ะ ที่ลุงกับป้าอยู่รอดกันมาได้
ถึงตอนนี้ จอร์จก็เป็นจอมกลไกไปแล้วละ
ดัดแปลงบ้านตรงนั้นตรงนี้ ให้มันปลอดภัย
ถึงเราแก่ แต่ก็ปรับตัวเก่ง
มีคนไม่น้อยเลย ที่เคยพยายามแย่งชิงที่นี่ไป
- ถูกต้องมั้ยจอร์จ? - ถูกเผงเลยละ
- ใช่ - จะให้ดูอะไร มา
จอร์จ ไม่เอา! เอาไว้ก่อนน่ะ
มาเลย
- นี่มัน... - หลุมศพ? แน่นอน
จะไม่ฝังให้ ก็ดูป่าเถื่อนไปหน่อย
อีกอย่าง เป็นปุ๋ยให้ดินด้วย
กลับเข้าบ้านเถอะ ไม่แน่เดี๋ยวป้าทำแซนวิชให้กิน
อ้อขอบคุณ ขอบคุณมากครับ
- ต้องรีบชิ่งด่วน - ฆ่าคนเป็นเบือเลย
ไม่ใช่แค่ฆ่า แต่กินด้วย
- ป้าแกมือสั่นระริก - กินเนื้อคนมากเกิน ไปเถอะ
เจอเนื้อพอดี หวังว่าคงหิวกันนะ
ไม่ค่ะ ขอบคุณ
พอดีเราต้อง...รีบไปแล้วน่ะครับ
- รีบงั้นเชียว? - ครับ
- แน่ใจเหรอว่าจะไม่อยู่? - แน่ครับ
วางปืนลง
โซลาร่า หยิบนี่ไป เปิดประตูให้ทีครับ
- โซลาร่า ขอบคุณสำหรับชา - ขอบคุณสำหรับชา
ขอบคุณมากสำหรับชา
กลับเข้าไปในบ้าน
จอร์จ แตกตื่นอะไร?
แตกตื่นกองทัพสวะ ติดอาวุธน่ะสิ
สองคนนี้ชักศึกเข้าบ้านเรา
- ตาย เพิ่งจัดถ้วยชามใหม่ - ช่างถ้วยชามเถอะ!
ยังมีอาวุธเก็บไว้อีกมั้ย?
อาวุธเหรอ? งั้นก็มาดูเอาเองแล้วกัน
- ยิงเป็นมั้ย? - แน่นอน
เร็วสิ เร็วเข้า!
รู้นะว่าแกอยู่ในนั้น!
ออกมาซะดีๆ จะได้ไม่มีใครต้องเจ็บตัว!
งั้นเอาง่ายๆ เลย!
ส่งโซลาร่าออกมา พร้อมหนังสือ!
- จะเอายังไงดี? - ถ้ามันจะเอา ก็เอามันเลย!
- เดี๋ยวๆ ๆ - ฉันขอแค่นั้นแหละ หนังสือ กับยัยเด็กนั่น
พวกมันไม่ออกมาแน่
ตายโหงแล้ว! หมอบลง! ทุกคนหมอบลงเร็ว!
นี่! เสียงที่บอกในหัวคุณน่ะ
บอกเรื่องนี้ไว้บ้างรึเปล่า?
บอกว่าเราสองคนจะรอด!
แล้วพวกเราล่ะ?
ไม่มีระบุถึง!
หยุดยิง!
หยุดยิงก่อน!
มาร์ธา? มาร์ธา?
มาร์ธา! มาร์ธา!
บุกเข้าทางด้านข้าง! บุกเข้าด้านข้าง!
ไอ้พวกชั่ว
- บุกเข้าทางข้างบ้าน! - ไอ้พวกนรกมาเกิด!
- หยุดยิงก่อน! หยุดยิงก่อน! - พวกมันทำอะไร?
ท่าไม่ดีแล้ว
หนังสืออยู่ไหน?
ค้นในเป้มัน
ในนี้ไม่มี
นี่โอกาสสุดท้าย รีบส่งมาไม่งั้นแกได้เป็นผีเฝ้าที่นี่แน่
ไอ้บรรลัยเอ๊ย
งั้นเอายังงี้ เอาใหม่
- คาร์เนกี! - อะไร?!
เอาละ...หนังสืออยู่ไหน?
ให้เขาไปเถอะ ขอร้อง
อย่าบอกเชียวนะ
ของ...อยู่ในบ้าน ตรงด้านหลังทีวี
ไปดูที่ทีวี
ทีวีคือ...?
ปวดประสาทจริงๆ เลย งั้นแกไป! เร็ว!
ร้องขอ แล้วเจ้าจึงจะได้รับ
พระเจ้าคุ้มครองใช่มั้ย?
ตลอดเวลา
ไม่ตลอดเวลาหรอก
ไม่! ไม่!
เห็นรึยัง?
บอกแล้วใช่มั้ยล่ะ
มันก็แค่คนธรรมดา
อย่า! อย่าทำอะไรเขา!
ขอละ หยุด!
ไหนล่ะสิ่งที่คุ้มครองแก?
สวดให้ฉันด้วย
โอเค้?
ขอจริงๆ นะ
อย่า!
เวร
กลับรถ!
เร็วสิวะ เร็วเข้า!
น้ำมันจะไม่พอกลับอยู่แล้ว คุณจะไปตามเธออีกมั้ย?
ไม่
- คุณจะไปไหนน่ะ? - ไปทางตะวันตก ต้องมุ่งตะวันตก
เดี๋ยว
ฉันขอโทษ
ขอโทษเรื่อง?
- ทั้งหมดเป็นเพราะฉันคนเดียว - ไม่ใช่หรอก
ใช่สิ ถ้าฉันไม่ตื๊อตามมา เรื่องคงไม่เป็นยังงี้
ไม่ใช่เพราะเธอหรอก
ฉันทำสิ่งที่ควรทำ
ไม่คิดว่าคุณจะยอมแลก หนังสือเล่มนั้นกับอะไร
เหมือนมันไม่มีอะไรสำคัญเท่า
ตลอดหลายปีที่ฉันอ่านมัน แบกมันไปทุกวัน
ติดยึดกับภารกิจที่ต้องคอยปกป้องมัน
จนลืมใช้ชีวิตตามครรลองที่มันสอนไว้
คืออะไรงั้นเหรอ?
ทำเพื่อผู้อื่นมากกว่าทำเพื่อตนเอง
นี่แหละที่ฉันได้เรียนรู้จากมัน
ได้กลิ่นรึเปล่า?
- อะไร? - ในอากาศ
เกลือ
ใกล้ถึงมหาสมุทรแล้ว
นั่นแหละ
ตรงนั้นแหละ
ตามนายช่างมา!
มาแค่นั้นพอแล้ว!
มานี่มีธุระอะไร?!
ผมชื่ออีไล!
ผมมีไบเบิ้ลภาษาอังกฤษอยู่ในครอบครอง!
รออยู่ตรงนั้นแหละ!
อยู่นิ่งๆ อย่าขยับ ไม่ยังงั้นเราจะยิงทันที!
ค่อยๆ นะ ระวัง ระวังหน่อย
บอกให้ระวังไง
ปลอดอาวุธ
พวกเราทำโครงการนี้ กันมานานแล้วละ
- ยังกับพิพิธภัณฑ์ - ไม่ใช่เลย งานนี้มันยิ่งกว่านั้น
นี่คือที่ๆ เรา จะเริ่มต้นทุกอย่างอีกครั้ง
เราจะทำสื่อสิ่งพิมพ์ ซึ่งอีกไม่นานคงเริ่มได้
เราจะสอนผู้คน ถึงโลกที่สูญเสียไป
เพื่อช่วยกันสร้างขึ้นใหม่อีกครั้ง
นี่ ดูสิ เช็คสเปียร์ส... สารานุกรม ขาดไปแค่ไม่กี่เล่ม
มีบทเพลงของโมสาร์ท กับวากเนอร์ครบทั้งซีรี่ย์
ทั้งหมดยังอยู่ในสภาพเดิม
แต่เรายังไม่เคยมีไบเบิ้ล จนกระทั่งวันนี้แหละ
ขอถามหน่อยว่าสภาพมันเป็นยังไงบ้าง?
ก็ร่อแร่
แต่ว่ายังใช้การได้
- ผมขอดูจะได้มั้ย? - ได้อยู่แล้ว
- ได้แล้ว ออกแล้ว - เปิดได้แล้ว?
มีอะ ไรใช้จดมั้ย?
รบกวนขอกระดาษ สำหรับจดในนี้ด้วยครับ
เยอะๆ เลย
เอามาเยอะๆ เลย
เป็นยังงี้ไม่ได้
เป็นยังงี้ไม่ได้!
ต้องไม่ใช่ยังงี้!
ตั้งใจฟังดีๆ แล้วจดลงไป
ทุกอย่างที่ผมพูด
จดเป๊ะๆ แบบคำต่อคำ
"คัมภีร์เล่มแรกของโมเสส"
"เรียกว่าปฐมกาล"
"บทที่ 1 โคลงที่ 1"
"แต่แรกเริ่มนั้น..."
"พระเจ้าทรงเนรมิตสวรรค์..."
"และผืนโลก"
"โคลงที่ 2"
"และผืนโลกนั้นยัง..." "ปราศจากรูปทรง"
"และเวิ้งว้าง"
"ความมืดมิด..."
"ปกคลุมเหนืออเวจี ลึกล้ำ"
"จิตวิญญาณของพระเจ้า..."
"ล่องลอยเคลื่อน..."
"อยู่เหนือผิวห้วงสมุทร"
"โคลงที่ 3"
"และพระเจ้าทรงตรัส..."
"จงมีแสงสว่าง"
"จึงบังเกิดแสงสว่าง"
แล้วโซลาร่าล่ะ?
อยู่โลกข้างนอก
เขาเลือกเอง
พยายามพากลับมาแล้ว แต่เขาปฏิเสธ
เขาปฏิเสธแล้วคุณทำยังไง?
- อ่านที - คุณทำยังไงกับลูกฉัน?
- อ่านเดี๋ยวนี้! - แล้วคุณทำยังไงกับลูกสาวฉัน?!
พร้อมเมื่อไหร่ก็เริ่มอ่านแล้วกัน
โทษทีนะ
ไม่ได้อ่านมานาน ฉันจำไม่ได้แล้ว
- ต้องจำให้ได้ - "ต้อง" งั้นเหรอ? ถามจริง?
ไม่ได้บังคับ แต่ขอร้อง
ขาคุณ
ตอนนี้ไม่รู้สึกเจ็บแล้วล่ะ
ฉันได้กลิ่นเน่า
คุณทุ่มเทมาก เพื่อหนังสือเล่มนี้
ยอมสังเวยมากมาย ทั้งของ ทั้งชีวิตคน
มากจนไม่เหลือสำรอง
ตอนนี้คนที่เคยกลัวหัวหด ไม่กล้าแม้เอ่ยชื่อคุณ
กำลังทึ้งทำลายบาร์ของคุณอยู่ข้างล่าง รู้บ้างมั้ย?
ไม่มีลูกสมุนคอยคุมแล้ว
แถมตัวเองก็หมดสภาพ
นึกไม่ออก ความรู้สึกที่ได้ สิ่งที่โหยหาที่สุดไว้ในมือ
- แต่มันกลับเหมือนไกลเกินเอื้อม นับล้านไมล์ - หยุดพูดเลย!
นี่เธอทิ้งฉันเหรอ?
คลอเดีย?
คลอเดีย?!
คลอเดีย!
ข้าแต่พระองค์
ขอบคุณสำหรับความเข้มแข็ง ที่ค้ำจุนลูก
จนสำเร็จภารกิจ ที่พระองค์มอบหมาย
ขอบคุณที่ชี้นำทางลูก อย่างเที่ยงตรง นำพาลูกผ่านทุกอุปสรรค
ขอบคุณสำหรับความหนักแน่น แม้ยามมืดแปดด้าน
สำหรับการคุ้มครอง และทุกสัญญาณ ตลอดเส้นทาง
สำหรับกรรมดี ที่ลูกได้ก่อ ลูกสลดทุกครั้ง ที่ก่อบาป
ไม่จำเป็นต้องไปก็ได้ ที่นี่ยินดีให้เธอพำนัก
- อยู่ที่นี่ปลอดภัยที่สุด - ขอบคุณค่ะ
แต่นี่เป็นธุระที่หนูต้องจัดการ
แล้วเธอจะไปไหน?
บ้าน
ขอบคุณ สำหรับกัลยาณมิตร
ได้โปรดคุ้มครองเธอ เฉกเช่นที่คุ้มครองลูก
ขอบคุณที่สุดท้าย ทรงให้ลูกได้พักผ่อน
ลูกเหนื่อยเหลือเกิน
ตอนนี้ลูก ก็พักอย่างสงบได้แล้ว
เมื่อได้รู้ว่า ลูกได้ใช้ชาตินี้ ของลูกอย่างคุ้มค่า
ลูกสู้อย่างสุดใจ
และทำได้สำเร็จ
จรรโลง ไว้ซึ่งศรัทธา
บทบรรยายไทย โดย ศักดิ์สิทธิ์ แสงพราย